خدای را مسجد من کجاست ای ناخدای من؟

خدای را
مسجد من کجاست
ای ناخدای من؟

در کدامین جزیره‌ی آن آبگیر ایمن است
که راهش
از هفت دریای بی‌زنهار
می‌گذرد؟

از تنگابی پیچاپیچ گذشتیم
- با نخستین شام سفر -
که مزرع سبز آبگینه بود.

و با کاهش شب
- که پنداری
در تنگه‌ی سنگی
جای خوش‌تر داشت -
به در یایی مرده درآمدیم
- با آسمانِ سربیِ کوتاهش -
که موج و باد را
به سکونی جاودانه مسخ کرده بود.
و آفتابی رطوبت زده را
- که در فراخیِ بی‌تصمیمی خویش
سرگردانی می‌کشید،
و در تردیدِ میان فرو نشستن یا برخاستن
به ولنگاری
یله بود-.



ما به سختی در هوای گندیده‌ی طاعونی دَم می‌زدیم و
عرق‌ریزان
در تلاشی نومیدانه
پارو می‌کشیدم
بر پهنه خاموشِ دریایی پوسیده
که سراسر
پوشیده ز اجسادی‌ست که چشمان ایشان
هنوز
از وحشت توفان بزرگ
بر گشاده است
و از آتش خشمی که به هر جنبنده
در نگاه ایشان است
نیزه‌های شکن‌شکن تندر
جستن می‌کند.

و تنگاب‌ها
و دریاها.
تنگاب‌ها
و دریاهای دیگر...

آنگاه به دریایی جوشان درآمدیم،
با گرداب‌های هول
وخرسنگ‌های تفته
که خیزاب‌ها
بر آن
می‌جوشید.

«- اینک دریای ابرهاست...
اگر عشق نیست
هرگز هیچ آدمیزاده را
تاب سفری اینچنین
نیست!»
چنین گفتی
با لبانی که مدام
پنداری
نام گلی را
تکرار می‌کنند.

و از آن هنگام که سفر را لنگر برگرفتیم
اینک کلام تو بود از لبانی
که تکرار بهار و باغ است.

و کلام تو در جان من نشست
و من آ ن را
حرف
به حرف
باز گفتم.
کلماتی که عطر دهان تو را داشت.

و در آن دوزخ
- که آبِ گندیده
دود کنان
بر تابه‌های تفته‌ی سنگ
می‌سوخت ـ
رطوبت دهانت را
از هر یکانِ حرف
چشیدم.

و تو به چربدستی
کشتی را
بر دریای دمه‌خیزِ جوشان
می‌گذراندی.
و کشتی
با سنگینی سیــّالش
با غـّژا غـّژِ د گل‌های بلند
- که از بارِ غرورِ بادبان‌ها
پست می‌شد -
در گذارِاز دیوارهایِ پوکِ پیچان
به کابوسی می‌مانست
که در تبی سنگین
می‌گذرد.

امـّا
چندان که روز بی‌آفتاب
به زردی نشست،
از پسِ تنگابی کوتاه
راه
به دریایی دیگر بردیم
که به پاکی
گفتی
زنگیان
غم غربت را در کاسه‌ی مرجانی آن گریسته‌اند و
من اندوهِ ایشان را و
تو اندوهِ مرا

و مسجد من
در جزیره‌یی‌ست
هم از این دریا.
اما کدامین جزیره، کدامین جزیره، نوح من ای ناخدای من؟
تو خود آیا جستجوی جزیره را
از فراز کشتی
کبوتری پرواز می‌دهی؟
یا به گونه‌ای دیگر؟ به راهی دیگر؟
- که در این دریابار
همه چیزی
به صداقت
از آب تا مهتاب گسترده است
و نقره‌ی کدر فلس ماهیان
در آب
ماهی دیگریست
در آسمانی
باژ گونه -.

در گستره‌ی خلوتی ابدی
در جزیره‌ی بکری فرود آمدیم.
گفتی:
«- اینت سفر، که با مقصود فرجامید:
سختینه‌یی ته سرانجامی خوش!»
و به سجده
من
پیشانی بر خاک نهادم.

خدای را
نا خدای من!
مسجد من کجاست؟
در کدامین دریا
کدامین جزیره؟-
آنجا که من از خویش برفتم تا در پای تو سجده کنم
و مذهبی عتیق را
- چونان مومیائی شده‌یی از فراسوهای قرون -
به ورود گونه‌یی
جان بخشم.

مسجد من کجاست؟

با دستهای عاشقت
آنجا
مرا
مزاری بنا کن!



احمد شاملو

/ 2 نظر / 19 بازدید
امین

سلام.جالب بود خسته نباشید[گل].اگه با تبادل لینک موافقین خبرم کنید

هوشنگ

به خاطر یکی از شعرهای استاد شاملو به وبلاگتون سر زدم دستتون درد نکنه،ولی تو رو به خدا بگید این موزیک قشنگو کجا دانلود یا پیدا کردید...